Αναζήτηση

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Τζακ Ο Κυνηγός Γιγάντων

JACK THE GIANT SLAYERΟ Τζακ και η φασολιά των παιδικών μας χρόνων συγχωνεύεται με μια αιματηρή ιστορία εμπνευσμένη από την εποχή του βασιλιά Αρθούρου σε ένα αναίμακτο τελικά παραμύθι όπου για άλλη μια φορά ο πρωταγωνιστής είναι

τα CGI παρά η ιστορία και οι χαρακτήρες.
Ο Τζακ πηγαίνει στο παζάρι να πουλήσει το κάρο του θείου του, όμως εκεί έχει καταφύγει και ένας καλόγερος που τον κυνηγούν οι στρατιώτες του βασιλιά και ο οποίος δίνει στον Τζακ μια χούφτα μαγικά φασόλια για να μην τα βρουν επάνω του οι στρατιώτες και τον εξορκίζει να τα πάει σε ένα μοναστήρι για ασφάλεια.



Από την άλλη η πριγκίπισσα, η κόρη του βασιλιά, για να γλυτώσει τον γάμο που της ετοιμάζει ο πατέρας της το σκάει το βράδυ από το παλάτι και καταλήγει τυχαία στην καλύβα του Τζακ. Όμως ένα φασόλι πέφτει στο χώμα και μια τεράστια φασολιά ξεπηδά παρασύροντας στα σύννεφα το σπίτι μαζί με την πριγκίπισσα. Ο Τζακ με τον Elmond τον αρχηγο του στρατού του βασιλιά και τον υποψήφιο γαμπρό Roderick θα σκαρφαλώσουν στη φασολιά για να σώσουν την πριγκίπισσα, όμως ανακαλύπτουν πως εκεί κατοικεί μια φυλή γιγάντων εξορισμένη από παλιά, η οποία θα βρει ευκαιρία να κατεβεί πάλι στη Γη για να την κατακτήσει.
Ο Bryan Singer συνεργάζεται πάλι με τον Christopher McQuarrie στο σενάριο (είχαν κάνει μαζί και το The Usual Suspects), όμως αυτή τη φορά κάτι λείπει. Θέλει να είναι κωμωδία, όμως δεν έχει αρκετά κωμικά στοιχεία, θέλει να είναι παραμύθι, όμως δεν βγάζει την σωστή μαγεία, θέλει να είναι περιπέτεια, αλλά δεν έχει την ανάλογη δύναμη. Τελικά το να φτιάξεις ένα καλό παραμύθι δεν είναι εύκολη υπόθεση. Εδώ ο βασικός χαρακτήρας, που είναι ο Τζακ, είναι αρκετά παραμελημένος και αυτό αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα, ενώ και οι περιφερειακοί χαρακτήρες δεν διακρίνονται για την προσωπικότητά τους.
Ο Nicholas Hoult έχει κωμικό ταλέντο (το απέδειξε και στο Warm Bodies) όμως εδώ δεν είναι αρκετό, ο Ewan McGregor σε έναν διαφορετικό ρόλο από ότι τον έχουμε συνηθίσει ξενίζει κυρίως γιατί αργεί να αποκαλυφθεί ο χαρακτήρας του και ο πάντα καλός Stanley Tucci είναι περισσότερο καρικατούρα από όσο θα όφειλε.
Τα CGΙ του ωστόσο είναι καλά και το εικαστικό μέρος έχει ενδιαφέρον, όμως αυτά από μόνα τους δεν είναι αρκετά για να καθηλώσουν τον θεατή. Επιπλέον η ανάγκη να απευθυνθεί σε κοινό μικρής ηλικίας στέρησαν από το Jack the Giant Slayer την βία και το αίμα που θα όφειλε να έχει λόγω του θέματος, που παραμένει έτσι άτολμη και προσγειωμένη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου